Blog literacki, portal erotyczny - seks i humor nie z tej ziemi
154
ROZDZIAŁ XVII
Księżyc oblewał bladym światłem obwarowany szczyt góry Sulpius. Dwie trzecie mieszkańców
Antiochii używało na dachach chłodnego wietrzyku nocy lub też. gdy wiatr nie wiał,
chłodziło się wachlarzami. Simonides również siedział na tarasie w swoim krześle i patrzył na
rzekę i na spokojnie kołyszące się statki stojące na kotwicy. Mur poza nim, rzucał cień daleko,
aż poza drugi brzeg Orontesu. Nad nim, na moście, huczała wciąż wrzawa tłumnie idących
ludzi. Przed nim stała Estera z tacą ze skromną wieczerzą, podając mu pieczone lekkie
ciasto pszeniczne, miód i czarkę mleka, w którym maczał miodem nasycone ciastka.
Coś nie widać dziś Mallucha, gdzieś się bałamuci rzekł zdradzając swoje myśli.
Sądzisz, iż wnet przyjdzie? pytała Estera.
Jeśli nie poszedł za nim na morze lub w pustynię, to przyjdzie mówił Simonides z pełnym
przekonaniem.
Może tylko napisze zauważyła.
Nie, Estero, gdyby nie mógł wrócić, już bym list odebrał: a ponieważ go nie mam, wiem,
że musi przyjść... i przyjdzie.
Mam nadzieję, iż stanie się, jak rzekłeś odpowiedziała z pewnym wzruszeniem w głosie
Estera.
Nie uszło to bacznej uwadze starca... może to odcień smutku, może życzenia... Najmniejszy
ptaszek nie spocznie na najwspanialszym drzewie tak, by nie poruszył najdelikatniejszych
strun jego życia, owych niewidzialnych nici stanowiących rdzeń życia. Tak i umysł ludzki
bywa równie czuły na najlżejsze słowo.
Czy pragniesz, aby przyszedł, Estero? zapytał.
Tak rzekła, podnosząc oczy na ojca.
Czy możesz mi powiedzieć dlaczego? badał dalej.
Bo mówiła wahając się bo ten młodzieniec jest... tu zatrzymała się.
Naszym panem. Zapewne to chciałaś powiedzieć.
Tak.
A ty sądzisz jednak, że nie powinienem pozwolić, aby odszedł nie dowiedziawszy się iż
może wrócić, kiedy mu się będzie podobać i wziąć wszystko, nas i wszystko, co posiadamy
majątki, wozy, okręty, niewolników, i ten potężny kredyt, który jak płaszcz ręką powodzenia,
owego najpotężniejszego z aniołów, dla mnie ze szkarłatu, złota i najcieńszego srebra
utkany?
Słuchała w milczeniu.
I to cię wcale nie wzrusza? zapytał z lekkim odcieniem goryczy. Dobrze, dobrze,
Estero, wiem z doświadczenia, że lżejsza jest każda rzeczywistość niż jej przeczucie, gdy je
widzimy poprzez, ciemną chmurę, co zalega duszę nawet tortura. Stosownie do tego mniemania
może i niewola, do której wrócimy. słodsza będzie niż się spodziewany. Czemu nie?
Zaczynam nawet mieć upodobanie w myśli, że szczęście naszego pana jest zaiste nadzwyczajne.
Majątek nic go nie kosztuje ani troski, ani jednej kropli potu, ani nawet jednej twórczej
myśli: przyszedł do gotowego w zaraniu młodości. Co więcej, pozwól Estero. że pozwolę
sobie na trochę próżności, otrzymuje jeszcze to, czego nie kupi na targu za żadną cenę bo
otrzymuje ciebie, dziecię moje, ukochanie moje, kwiecie rozkwitły na grobie mej utraconej
Racheli.
Przyciągnął ją do siebie i pocałował raz za siebie, drugi raz za zmarłą matkę.
Nie mów tak rzekła, gdy ręka ojca opadła z jej szyi. Myślmy o nim inaczej, boleść i
cierpienie dobrze mu są znane, nie zechce nas gnębić i obdarowuje wolnością.
Masz Estero bystry umysł i nieraz opierałem się na twym zdaniu, gdy szło o osądzenie
kogoś stojącego przed nami, tak jak on stał. Ale, ale tu głos nabrał ostrego brzmienia, przynoszę
mu w darze nie tylko te członki, które mnie udźwignąć nie zdołają, nie tylko ciało już
do ludzkiej postaci niepodobne, nie tylko tyle daję mu od siebie.... o nie i tysiąc razy nie! Daję
mu duszę, co zwyciężyła tortury i rzymską złośliwość, gorszą od męczarni. Przynoszę umysł,
którego oczy widzą złoto dalej, niż kiedy żeglowały korabie Salomona, co więcej siłę potrzebną
do zdobycia tego złota. Weź, Estero, rękę moją, zatrzymaj ją palcami, aby nie uleciało
z duszy przedwczesne słowo bo zaprawdę przynoszę mu jeszcze umysł zdolny do tworzenia
nowych pomysłów i planów. Zatrzymał się i zaśmiał głośno. Tak, Estero, zanim nowy
księżyc widzialny w tej chwili w podwórzach świątyni, na świętym wzgórzu przejdzie w
kwadrę, mógłbym tak uczynić, że cały świat byłby poruszony i zdziwiony. Bo wiedz, moje
dziecko, że posiadam zdolność cenniejszą nad inne, lepszą niż zdrowe i silne ciało, cenniejszą
od odwagi i woli, więcej wartą niż doświadczenie, słowem najlepszy owoc długiego żywota,
dar Boga najwyższy, który jednak tu zatrzymał się i roześmiał się znowu, ale bez goryczy, a
raczej z zadowoleniem który jednak nawet u możnych w małej jest cenie, a którego w tłumie
nie szukać mam zdolność pociągania ludzi do siebie i moich celów, co więcej, zdolność
zmuszenia ich do działania podług mojej woli, poruszania setek i tysięcy. Tej sile ulegając,
kapitanowie moich okrętów przepływają morza i zwożą uczciwy zarobek; jej służy w tej
chwili Malluch, pilnując młodzieńca, co może być naszym panem.
Wtem dały się słyszeć kroki na tarasie.
Nie mówiłem, Estero, oto jest i otrzymamy wiadomości. Dla ciebie, dziecię moje,
świeżo rozkwitła lilio, dla ciebie proszę Pana Boga naszego, który zbłąkanej owcy izraelskiej
nie zapomina, aby te wieści były dobre i uspokajające. Dowiemy się, czy pozwoli nam odejść
i być wolnymi tobie, z twoją pięknością, mnie z mymi zdolnościami.
Malluch zbliżył się do krzesła.
Pokój tobie, zacny panie rzekł oddając niski pokłon i tobie Estero, najlepsza z córek.
Stał przed nimi z uszanowaniem, a z postawy i przemówienia trudno było określić, jaki był
stosunek, który ich łączył. Jedno zdawało się stosowne dla sługi, drugie pozwalało odgadywać
w nim przyjaciela. Simonides, odpowiedziawszy pozdrowieniem, przystąpił, jak zwykł
czynić zawsze, wprost do przedmiotu.
Cóż nam powiesz o młodzieńcu, Malluchu?
Spokojnie i w najprostszych słowach opowiedział wysłaniec zdarzenia dnia ubiegłego, a
nikt mu nie przerywał, póki nie skończył. Słuchający nie poruszył nawet ręką w ciągu opowiadania,
siedział tak nieruchomo, że gdyby nie blask szeroko rozwartych oczu i nie głębokie
od czasu do czasu westchnienie, można by go wziąć raczej za posąg, niż za żyjącego człowieka.
Dziękuję ci, dziękuję ci, Malluchu rzekł serdecznie, gdy tamten skończył spełniłeś
dobrze polecenie. Nikt nie zrobiłby lepiej. Co sądzisz o pochodzeniu młodzieńca?
Jest Izraelitą z pokolenia Judy.
Jesteś tego pewny?
Najzupełniej!
Z tego, co opowiadałeś, to mało ci mówił o swoim życiu.
Nauczył się ostrożności, a nawet wydał mi się podejrzliwy i odrzucał wszelkie moje
usiłowania w celu pozyskania jego zaufania. Dopiero w powrocie od kastalskiej krynicy do
wsi Dafny zmienił postępowanie.
Chodziliście do tych miejsc zgorszenia, po co?
Zapewne, tak jak to czynią prawie wszyscy, co tam idą z ciekawości. Co więcej,
wszystko co tam widział, nie zajmowało go wcale, o świątynie zapytał zaledwo, czy greckie?
Wierzaj, zacny panie, młodzieniec ten ma boleść w duszy, przed którą chciałby się ukryć i
poszedł do gaju, aby tę boleść tam pogrzebać, jak grzebiemy umarłych naszych.
Dobrze byłoby gdybyś odgadł rzekł Simonides cichym głosem, a potem dodał głośniej:
Wiesz, Malluchu, że plagą naszych czasów stała się rozrzutność. Biedni czynią się biedniejszymi,
małpując bogatszych; majętni żyją, jak książęta. Nie spostrzegłeś śladów tej namiętności
w młodzieńcu? W ogóle, powiedz, czy nie wydawał pieniędzy i czy te pieniądze były izraelskimi
czy rzymskimi?
Nie wydawał, zacny panie, żadnych.
Przecież tam, gdzie tyle jest sposobności do szaleństw, tyle do jedzenia i picia, musiał cię
wspaniale częstować... Wiek jego, jeśli nie co innego, zdawałby się pozwalać nawet na wybryki.
W mej obecności ani jadł, ani pił.
W tym co mówił i czynił, czy nie odgadłeś przewodniej myśli jego działania? Wszak
wiesz, że dla rozważnych łatwo jest zajrzeć do duszy niby przez szerokie szpary.
Pozwól, abym zrozumiał rzekł Malluch niepewny.
Dobrze, wszak wiesz, że w rzeczach ważnych, dotyczących nas samych, nie mówimy ani
postępujemy bez ważnego powodu. Co w tym względzie odkryłeś?
Co do tego, mogę cię, Simonidesie, najdokładniej objaśnić. On oddal się w zupełności
odszukaniu matki i siostry i to przede wszystkim zajmuje umysł jego. Prócz tego chowa
nienawiść do Rzymu, który go skrzywdził, a ponieważ między Messalą a tą krzywdą jest
pewna łączność, więc obecnie korzysta ze sposobności, aby go upokorzyć. Spotkanie u krynicy
dało już niejako tę sposobność, ale nie skorzystał z niej. bo była za mało jawną.
Messala ma wielkie znaczenie rzekł poważnie Simonides.
Prawda... najbliższe ich spotkanie będzie w cyrku.
A potem?
Syn Ariusza zwycięży.
Skądże to wiedzieć możesz?
Malluch uśmiechnął się przebiegle.
Sądzę z tego, co mówił.
Czy tylko z tego?
O nie, mam lepszy dowód, wierzę w siłę jego ducha.
A ta zemsta, Malluchu, jaki jest jej cel? Tyczy się ona tych kilku, którzy mu krzywdę
wyrządzili, czy też obejmuje obszerniejsze pole? Co więcej jest uczucie jego uniesieniem
chłopca, czy też bólem dojrzałego męża? Wiedz, Malluchu, że pragnienie zemsty, zakorzenione
w umyśle, jest tylko słabym i sennym marzeniem, które biały dzień łatwo rozproszy;
przeciwnie, zemsta, mająca siłę namiętności, to choroba serca, która tłoczy się do mózgu,
żywiąc się jednym i drugim.
Mówiąc to, zdradzał Simonides pierwszy raz podczas tej rozmowy jakieś rozdrażnienie
uczucia. Mówił prędko, z zaciśniętymi rękoma i zapałem człowieka opisującego chorobę,
którą zna dobrze.
Rozumiem cię, panie odparł Malluch właśnie to, z czego wnioskować mogę, że młodzieniec
ten jest Żydem, to gorącość jego nienawiści. Mimo że miał się na baczności, której
się nauczył przez tyle lat przeżytych w otoczeniu rzymskim, nie zdołał uczuć tych pokryć.
Przecież widziałem, jak buchnął jasny płomień nienawiści, gdy mnie pytał o uczucia Ilderima
dla Rzymu, drugi raz, gdym mu opowiedział historię szejka i Mędrca, powtarzając pytanie:
Gdzie jest ten, który się urodził Król Żydowski?
Simonides szybko podniósł głowę, oczekując dalszych słów sługi.
Mów. cny Malluchu, powtórz jego słowa, niechaj osądzę wrażenie, jakie tajemnica ta na
nim wywarła.
Chciał słowa wiedzieć wyraźnie i dokładnie, czy pytano: ma być, czy też ma się urodzić
królem? Zdaje mi się, iż zastanawiał się nad wielką różnicą leżącą w tych zdaniach.
Simonides słuchał uważnie.
Potem mówił Malluch dalej powiedziałem mu, co o tej tajemnicy sądzi Ildenm, mianowicie,
że w królu tym wypełnią się losy Rzymu, Młodzieniec zarumienił się na te słowa i
rzekł: Któż, jeśli nie Herod będzie królem Żydów, póki Rzym stoi!
Jakże to rozumiał?
Że, aby inne rządy powstać mogły, Rzym wpierw upaść musi. Simonides patrzył czas jakiś na
okręty, co się z wolna kołysały na wodzie i ich cienie, a podniósłszy oczy, zakończył rozmowę.
Dosyć, Malluchu, wiem co chciałem; zjedz wieczerzę i gotuj się z powrotem do palmowego
gaju: potrzeba, abyś pomógł młodzieńcowi w jego przedsięwzięciach. Przyjdź tu rano,
dam ci list do Ilderima. Potem przyciszonym głosem, jakby sam do siebie, mówił: może i
sam będę w cyrku.
Gdy Malluch po wypowiedzeniu wzajemnych błogosławieństw opuścił taras, Simonides
wypił mleko i zdawał się być duchowo odświeżonym i swobodniejszym.
Odnieś jedzenie, Estero rzekł bo oto już spożyłem.
Wypełniła zlecenie, a na rozkaz ojca zajęła swe zwykłe miejsce przy poręczy jego krzesła.
Bóg jest dobrym dla mnie, bardzo dobrym rzekł gorąco. Zwyczajem Jego jest osłaniać
się tajemnicą, a jednak czasem pozwala nam dojrzeć i zrozumieć drogi swoje. Stary jestem
i wnet może będę musiał odejść; ale teraz w jedenastej godzinie dni moich, w chwili,
gdy nadzieja moja zdawała się obumierać, zsyła mi obietnicę, umacniającą siły moje. Widzę
wielką część drogi już przebytą i takie okoliczności, że zaiste zbliża się jakby odrodzenie całego
świata. Wiem też, dlaczego dane mi było zgromadzić tak wielkie bogactwa, znam ich cel
i przeznaczenie. Zaprawdę, dziecię moje, czuję nowe życie.
Estera przysunęła się bliżej, jakby pragnęła myśli ojca na inne sprowadzić tory.
Król urodził się mówił ciągle do niej i musi już być bliski połowy życia ludzkiego.
Baltazar mówi, że był dziecięciem na łonie matki, gdy Go widział, składając cześć i dary; a
Ilderim utrzymuje, że minęło już w grudniu dwadzieścia siedem lat od chwili, gdy Baltazar z
towarzyszami przybył do namiotu i prosił o ukrycie przed Herodem. Wkrótce więc ukaże się
król, dziś, jutro nadejdzie dzień Jego. O święci ojcowie Izraela, ileż szczęśliwości mieści się
w tej nadziei! Już słyszę łomot padających murów więzień i powszechny bunt przeciw dawnemu
porządkowi rzeczy. Ziemia otwiera swe łono i pochłonie Rzym. Narody oddychają i
wznoszą hymn wolności, bo oto nie ma już światowładnej Romy! Tu zaśmiał się sam do siebie.
I cóż, Estero, słyszałaś kiedy coś podobnego? Na samo przypomnienie ogarnia mnie
poetyckie uniesienie śpiewaka i zapał Miriam i Dawida. Myśli moje, przykute zwykle do cyfr
i zajęć wyrobnika, pełne są radosnego gwaru cymbałów, dźwięku harf i krzyków, którymi
otaczający witają nowego króla na tronie. Ale nie czas jeszcze takim oddawać się myślom,
trzeba aby, gdy przybędzie, zastał tyle pieniędzy i ludzi, ile ich potrzebować będzie jako
człowiek urodzony z niewiasty: iść więc musi zwykłymi ludzkimi drogami, jak ty i ja. Aby
zachować pieniądze, musi mieć straż i kraty; aby wojować, musi znaleźć wodzów dla swych
zastępów. Czy rozumiesz mnie, dziecię moje? Czy widzisz, jaka droga otwiera się przede
mną i młodzieńcem, naszym panem? Na końcu tej drogi przyświeca nam obu chwała i zemsta
i... i... Tu wstrzymał potok wyrazów, uderzony samolubstwem zamiarów, w których ona nie
zajmowała żadnego miejsca ani udziału, ani korzyści, dodał więc całując ją: i szczęście dla
dziecka twojej matki.
Ona milczała ciągle. Wtedy Simonides przypomniał sobie, że nie każdy zapatruje się na
rzeczy jednakowo, i że to, co jednego cieszy, drugiemu strasznym się wydaje; przypomniał
sobie nareszcie, że była dziewczyną.
O czym myślisz, Estero? rzekł zwykłym tonem Jeśli masz jakie życzenie, to wypowiedz
je, póki jeszcze władza w moim ręku. Władza, jak wiesz, to przemijająca istota, a
skrzydła jej zawsze do lotu rozwinięte.
Z prawdziwie dziecinną prostotą odpowiedziała:
Poślij po niego, mój ojcze! Poślij dziś po niego i nie pozwól, aby szedł do cyrku.
Ach tak! rzekł przeciągłym głosem, i patrzył znów na rzekę, gdzie cienie, ponieważ
księżyc zaszedł daleko poza szczyt góry, stawały się coraz ciemniejsze; nad miastem świeciły
jedynie blado migocące gwiazdy. Mamyż zajrzeć śmiało w serce Simonidesa i ujrzeć, że go
boleśnie zraniło uczucie zazdrości? A jeśli ona na wieczność pokochała młodego pana! Myśl
ta powracała uparcie, chociaż nie chciał jej przepuścić, tłumacząc sobie, że jest za młodą;
mimo woli jednak jej ulegał. Wiedział, że miała lat szesnaście, pamiętał dobrze ostatni dzień
jej urodzin. Byli wtedy właśnie w warsztacie okrętów, bo spuszczano tego dnia szalupę, a
żółta flaga na galerze, oznaczająca jej zaślubiny z falą morza, nosiła napis Estera. Dzień ten
spędzili razem; jakże miłe zostawił wspomnienie! Dziś rzeczywistość zrobiła mu niespodziankę,
bo chociaż wiemy, że są rzeczy nieuniknione, rzeczy które się spełnić muszą, niemniej
zbliżenie ich jest nam przykre. Są to najczęściej rzeczy tyczące nas samych czy to, że
się starzejemy, czy, co gorsze, że umrzeć musimy. Jedna z takich bolesnych rzeczy wsunęła się
do jego serca, jeszcze to niby cień, a przecież dość rzeczywista, aby wydrzeć z piersi westchnienie
podobne do jęku. Nie dość, że młoda dziewczyna w całej krasie wieku miała zostać
jego niewolnicą, ale jeszcze miała mu złożyć w darze uczucia swego serca, których siłę i urok
znał jej ojciec tak dobrze, bo dotąd jego tylko były udziałem. Złowroga potęga, która zwykła
nas dręczyć obawami i troską, nie uczyniła by tego w połowie. W tej chwili cierpienia czcigodny
starzec nie czuł nic prócz bólu i zapomniał o swym wielkim zadaniu i tajemniczym królu, a
pytał swej córki z drżeniem: Czemu, Estero, czemu nie mam pozwolić, aby szedł do cyrku?
To nie jest miejsce dla syna Izraela, mój ojcze.
Skądże wzięło się u ciebie takie rabinistyczne zapatrywanie, Estero! Czy to wszystko?
Pytanie trafiło w samo serce, które głośno odezwało się o swe prawa tak głośno, że na
razie nie zdołała odpowiedzieć. Dziwne i przyjemne uczucie ogarnęło ją całą.
Młodzieniec otrzyma majątek rzekł starzec serdecznie, biorąc jej rękę będzie miał
okręty i pieniądze, wszystko, Estero, wszystko... A przecież nie czułbym się ubogim, bo
miałbym ciebie, ciebie, której miłość tak podobna do miłości Racheli. Powiedz mi, dziecko
moje, czy i to on posiądzie?
Pochyliła się nad nim i oparła twarz o jego głowę.
Powiedz, Estero, nie lękaj się. Świadomość uczyni mnie silniejszym, bo w świadomości
tkwi także siła.
Wyprostowała się na to wezwanie i rzekła, jakby była usposobieniem prawdy. Uspokój
się, ojcze, nie opuszczę cię nigdy. Gdyby on nawet miał posiąść miłość moją, pozostanę na
zawsze twoją służebnicą.
To rzekłszy, złożyła pocałunek na jego ręku.
Co więcej mówiła dalej widok jego jest mi miłym, a głos pociąga serce i drżę, gdy
myślę, iż jest w niebezpieczeństwie. Tak, ojcze, choć raz jeszcze chciałabym go widzieć.
Przecież miłość bez wzajemności nie może być doskonałą, dlatego czekać będą w spokoju,
pomnąc, żem twoją i mojej matki córką!
Jesteś mi prawdziwym błogosławieństwem Pana! mając ciebie, Estero. będą bogatym, choćbym
wszystko inne utracił. A i to przyrzekam na święte imię pana, że nie pozwolę, abyś cierpieć miała.
Wezwany sługa wsunął krzesło kaleki do komnaty, sen atoli nie kleił jego powiek; po
wzruszeniach dnia rozmyślał o przyjściu króla, podczas gdy ona spała snem niewinności.
KONIEC ROZDZIAŁU